برنده یا بازنده!

به گزارش پایگاه خبری شهرستان کهگیلویه، حجت‌الاسلام امراله اندرزیان/ بعد از برگزاری حماسه ی پرشور مردم و مشارکت دهها میلیونی آنها در انتخابات و در آستانه ی ماه ضیافت الهی نکاتی را به عرض مخاطبان محترم می رسانیم:    

   1- احساس پیروزی در عدّه ای و ناکامی در عدّه ی دیگر یا عنوان برنده و بازنده در فرهنگ توحیدی و اسلامی جایگاهی ندارد بلکه آنهایی که برای رضایت حق به میدان می آیند و به وظیفه و تکلیف خود عمل می کنند مشمول احدی الحسنین هستند و نزد خدای متعال مأجورند و کسانی که رضایت خلق را بر خالق مقدم داشته و دین به دنیای دیگران بفروشند محکوم به خسران اند ولو در ظاهر توفیقی کسب کرده باشند.

 2- حضرت امام (ره) همیشه تأکید بر این داشتند که ما مأمور به تکلیف هستیم و تکلیف این است که در عرصه ی سیاسی و انتخابات با تشخیص اصلح و حمایت از او نسبت به آنچه در راستای تقویت و تسدید پایه های نظام اسلامی و ارزشهای آن است حرکت کرده باشیم. 

 3- افرادی که بعد از انتخابات خود را سرمست از پیروزی و موفقیت می دانند و با راه اندازی کاروان برای مردم مزاحمت ایجاد و با اختلاط دختران و پسران جوان در بعضی از شهرها و حرکات موزون و رقص و پایکوبی که متناسب مجالس لهوی است، جشن پیروزی برگزار می نمایند قطعا بازنده ی حقیقی نسبت به وظیفه و تکلیف اند چرا که شادی و نشاط اسلامی به هیچ وجه با گناه و معصیت همراه نمی شود.                                                                                              

 4- همه ی مخاطبان عزیز را در آستانه ی ماه میهمانی خدا به آمادگی برای پذیرش در این ضیافت دعوت می کنم و بدانیم که:               

یک: روزی همه ی نیک و بد خلق آشکار و هیچ عملی بر خدای سبحان پنهان نباشد (یوم هم بارزون لا یخفی علی الله منهم شیء – غافر 16).      

 دو: روزی که هر نفسی به خود آید و فریاد واحسرتا بر آرد و گوید وای بر من که جانب امر خدا را فرو گذاشتم و در حق خود ظلم و تفریط کردم (ان تقول نفس یا حسرتی علی ما فرطت فی جنب الله – زمر 56). انتخابات در عرصه ی سیاسی و اجتماعی عبادتی بود که ما موظّف به شرکت و ادای تکلیف بودیم همانند بقیه ی عبادات. بنابراین بترسیم از آن روزی که پرده ها کنار برود و چیزی برای توشه ی آخرت خود نیابیم!    

سه: در هر کاری باید یاد خدا و یاد معاد را در صحنه ی جان و رفتار خود نهادینه کنیم وگرنه اعمال ما بر اساس هوای نفس خواهد بود که موجبات گمراهی از راه خدا را فراهم  و نتیجه ای جز عذاب شدید به دنبال ندارد (و لا تتبع الهوی فیضّلک عن سبیل الله إنّ الذین یضلّون عن سبیل الله لهم عذاب شدید بما نسوا یوم الحساب – ص 26).

چهار: تمام اعضا و جوارح ما سرباز و جنود خداوند (انّ جوارحکم جنوده و خلواتکعیونه م - نهج البلاغه) و خلوت ما مشهود اویند و به عنوان امانت الهی دارای حقوقی هستند که اگر ادا نشود از اولین شاکیان او در عرصه ی قیامت خواهند بود آن روز که بر دهان مهر می زنند و دستها و پاها به سخن می آیند و شاکی و گواهی می دهند (الیوم نختم علی افواههم و تکلّمنا ایدیهم و تشهد ارجلهم بما کانوا یکسبون – یس 65). پس ای عزیز بدان که نیروهای امنیتی الهی همه جا همراه من و تواند و هرکسی از حدود خداوند تعدی نماید بازخواست می شود. اگر در تبلیغات انتخابات گفته شد برای آزادی بیشتر آمده ایم حتما منظورآزادی در چهارچوب قانون الهی است وگرنه به زنجیری خواهیم افتاد که طولش هفتاد زراع دارد (ثم فی سلسلة ذرعها سبعون ذراعا – الحاقه 22).                                                                                    

پنج: هرگونه تلاش، زحمت و مشارکت اگر برای خدا و آخرت نباشد برای دنیاست که متاعی بیش نیست و متاع دنیا از مصادیق فانی شدگان است (یا قوم انما هذه الحیوة الدنیا متاع و انّ الاخرة هی دارالقرار – غافر 39).

 شش: ادای وظیفه و تکلیف برای اسلام و آرمانهای آن جهادی است که حاملان آن را به سعادت و کمال می رساند، به خوشبختی دنیا و آخرت نائل می کند، به الگو شدن برای دیگران می رساند (همانند مجاهدان راه خدا) به شهیدان و اولیای الهی ملحق می کند اما آن کسانی که به دنبال هنجار شکنی، به دنبال آزادیهای حیوانی، به دنبال گرا دادن به دشمنان، به دنبال سازش ذلیلانه، به دنبال عبور از ارزشهای اسلامی، به دنبال تبعیت از نفس و شهوت، به دنبال ... می باشند جز رسوایی دنیا و عذاب آخرت سرمایه ای ندارند (لهم فی الدنیا خزی و لهم فی الاخرة عذاب عظیم - بقره 114)   

هفت: روزی می آید که تنها به محضر خداوند می رویم روزی که نه تنها هیچ حزب و گروهی به فریاد ما نمی رسند بلکه هیچ فامیل نسبی (فلا انساب بینهم – مؤمنون 101) و سببی (تقطعت بهم الاسباب – بقره 166) فریادرس ما نیستند. پس ای عزیز لختی به یاد آن روز باشیم و بدانیم که غیر از خدا فریاد رسی نداریم نه اصول گرایی و اصلاح طلبی، بلکه روزی است که پدر فرزند را و فرزند پدر را فراموش می کند.  

هشت: حفظ ایمان در دوره ی آخرالزمان کار آسانی نیست. دو تعبیر از مولا علی علیه السلام نقل شده که حفظ ایمان در این دوره همانند نگه داشتن آتش در کف دست و همانند راه رفتن با پای برهنه در سرزمینی که خار مغیلان است بنابراین هیچ راهی جز تمسّک به قرآن و عترت وجود ندارد همان که رسول اعظم صلی الله علیه و آله در وصیتش آورد که اگر با این دو گوهر گرانبها باشید گمراه نمی شوید (ان تمسّکتم بهما لن تضلّوا ابدا) بنابراین هر کس ادای وظیفه نموده و رضایت خدا را جلب و توشه ی آخرت برداشته باشد برنده وگرنه حتما بازنده است.      

 نه:امروز دشمنان بویژه استکبار و مواجب بگیران داخلی شان نقش سامری را بازی می کنند و شعارهایی به ظاهر زیبا اما باطن پلید عدّه ای را به سمت خود می کشانند بر همگان به خصوص خانواده هاست که مراقب بچه ها و جوانانشان باشند و نگذارند به دام شیطان سامری بیفتند.  والعاقبة للمتّقین