مسافر، بیدار یا غافل

به گزارش پایگاه خبری شهرستان کهگیلویه، حجت الاسلام امراله اندرزیان- با تغییر در سبک زندگی و الگو پذیری از فرهنگ مادی و تمایل بیشتر به دنیا و مادیات، مباحث مربوط به هدف خلقت و زندگی و توجه به خدا ومعاد بسیار کم و از طرفی گرفتاری ها و اشتغالات، فراوان گردیده است. بر آنیم تا نکاتی را به عنوان تذکر به خود و دیگران ذکرنمائیم:

1- عالمی که در آن بسر می بریم بر اساس صدفه، عبث، بیهوده و باطل خلق نشده بلکه خدای متعال آسمانها و زمین و هر آنچه در آنهاست را بر اساس حق خلق نموده و از خلقت شان هدفی داشته است. (خلق السموات والارض بالحق ... زمر5) چه اینکه فرمود: ما آسمانها و زمین وآنچه را در میان آنها است باطل نیافریدیم. (و ما خلقنا السماء والارض و ما بینهما باطلا – ص27).                                                            

2– در فلسفه و کلام به اثبات رسیده که عالم بر اساس علت و معلول بنیانگذاری گردیده و هیچ جایی برای شانس و بخت و اقبال وجود ندارد در آیات و روایات نیز به وضوح و وفور آمده که هر کس به مقصد و مقصود مطلوبی رسیده و سعادتی کسب نموده و هر کسی ناکام و به شقاوتی دست یازیده محصول عملکرد و رفتار اوست (کل نفس بما کسبت رهینه – مدثر 38.

هر نفسی در گرو عملی است که انجام داده است). و همچنین در حدیث قدسی هدف از خلقت عالم هستی را خدمتگزاری به انسان و هدف از خلقت انسان را بندگی و عبودیت ذکر می کند. (خلقت الاشیاء لاجلک و خلقتک لی – حدیث قدسی). و هدف بندگی و عبودیت را در سوره ی ذاریات نیز بیان می نماید (و ما خلقت الجن والانس الا لیعبدون – ذاریات 56).

حالا سئوال این است مسافری که عمر کوتاه و فرصت کمی دارد تا چه اندازه به فلسفه ی خلقت و زندگی آگاهی دارد آیا بیدار است یا غافل؟

3- مسافر بیدار کسی است که خالق و ربّ خود را شناخته، هدف از خلقت را دریافته، فرصت عمر و جوانی را غنیمت شمرده، عقل را شکوفا و شهوت و غضب را به استخدام او درآورده، دزدها و راهزنان سر راه را شناسایی و به سلامت از آن ها عبور نموده، خود را به اتوبان برای سبقت و سرعت رسانده، راه و مرکب را شناخته و توشه را برداشته، مقصد و مقصود حقیقی را پیدا نموده، دلبستگی و وابستگی به غیر خدا بویژه دنیا را سه طلاقه کرده و ... اما مسافر غافل و خواب آلوده زندگی را بازی گرفته نه جدی، به جای خدا و معاد دنیا فانی را انتخاب نموده، مقصد و مقصودش را آمریکا و اروپا قرار داده، در پی کسب قدرت و ثروت از هر راهی تلاش نموده، اخلاق را تابع سیاست کرده و از هر وسیله ای برای رسیدن به اهداف دنیوی و مادی اش بهره برده، شهوت شکم و دامن عقل او را به اسارت گرفته، خدا، معاد، وحی و قرآن را افسانه دانسته، فرافکنی را مهمترین وسیله برای توجیه عملکرد قبیح خویش در دست گرفته و ...

4– اگر مسافر راه خدا بیدار باشد مقتدای خویش را علی علیه السلام قرار می دهد که نیمه ی شب چون مار گزیده به خود می پیچید و محزون می گریست و می گفت: ای دنیا ای دنیای حرام از من دور شو آیا برای من خودنمایی می کنی؟ یا شیفته ی من شده ای تا روزی در دل من جای بگیری؟ هرگز مباد غیر مرا بفریب که مرا در تو هیچ نیازی نیست تو را سه طلاقه کرده ام تا بازگشتی نباشد، دوران زندگانی تو کوتاه،ارزش تو اندک و آرزوی تو پست است. آه از توشه ی اندک و درازی راه و دوری منزل وعظمت روز قیامت. حکمت77).

5– آیا افرادی که از نعمت اسلام و انقلاب و خون شهیدان استفاده کرده و خود را به منصب و مناصبی رسانده و نتوانسته اند بار مسئولیت را به سرانجام برسانند، آنهایی که به درون نظام نفوذ کرده و خود را حامی و طرفدار اسلام و انقلاب قلمداد می کنند و سر از اختلاس های میلیاردی در می آورند و موجب سست شدن عقاید و اخلاق مردم می گردند، کسانی که منصبی را اشغال و گوششان گیرنده ی وساوس شیطان اکبر است و توجهی به نصایح امام و رهبری ندارند، آنهایی که زندگی شان مملو از حیله و مکر و غدر و کلاه گذاری است، افرادی که خدا، قیامت، ولایت، تکلیف، ارزش، شهید، فقیر و بینوا خیلی برایش مهم نیستند بلکه حزب، گروه، طایفه، پول، قدرت، حاکمیت و .. اینها مسافر بیدارند یا غافل؟ بیدارند یا خائن و ظالم؟

6- مقصود ما از مسافر غافل خواب آلوده این نیست که به طور کلی غافل و غیر بیدار باشد بلکه نسبت به بعد متعالی و ملکوتی خویش، نسبت به سعادت و رستگاری ابدی، نسبت به همراهی با اولیای الهی، نسبت به زندگی اخروی و بهشت جاویدان، نسبت به تکالیف و وظایف عقلی و شرعی، نسبت به استعدادها و توانمندی های فطری و درونی و ... غافل است وگرنه اینگونه افراد نسبت به خواسته ها و خواهشهای نفسانی و شهوانی، نسبت به بعد حیوانی و شیطانی، نسبت به زندگی بی روح مادی، نسبت به ثروت اندوزی از هر راهی، نسبت به استثمار دیگران برای ارتقاء و رسیدن به مقام و منصبی، نسبت به زندگی تا چهاردیواری دنیا، نسبت به زندگی همراه با لهو و لعب و... بیدار و غافل نیستند.

7– مسافران خواب آلوده و غافل از حق و حقیقت با سم پراکنی و شبهه پردازی در فضای مجازی سعی می کنند دیگران را از راه خدا باز دارند، شبهه به تعبیر مولا علی علیه السلام یعنی حق را باطل ارائه دادن و باطل را حق جلوه دادن که هدفی جز هلاکت خویش و دیگران ندارند.

شبهه پراکنان مسافران غافلی هستند که در حوزه ی خیال و وهم سرگردان و مانع پیشرفت دیگران می شوند. اینها برای رضایت خود و دیگران (نه رضایت خدا) دست به هرکاری می زنند اینها نسبت به انحراف و اضلال دیگران غافل نیستند، نسبت به فتنه و فتنه سازی خواب آلوده نیستند اینها کورهایی هستند که نور خدا را نمی بینند اما ظلمت و تاریکی کفر و نفاق را مشاهده می کنند.

8– مسافر راه خدا هر روز و یا شب نفس خویش را به محکمه کشیده و با محاسبه می فهمد کجای راه هست، می فهمد که نه مسافر می ماند و نه مسافر خانه (دنیا). متوجه می شود که روزی باید پاسخگویی همه ی عملکرد خویش باشد، آگاه می شود که هدف اول و آخر خداست چرا که او (هوالاول والآخر – حدید) است، می فهمد که باید برای روز تنهایی حجت عقلی و شرعی داشته باشد وگرنه خواهد گرفت (لو کنا نسمع او نعقل ما کنا فی اصحاب السعیر – ملک 11.

اگر ما سخن انبیاء را شنیده بودیم یا به دستورعقل رفتار می کردیم در بین دوزخیان نبودیم). متوجه می شود که دنیا محل عبور و گذر است و مکانی برای ماندن نیست وگرنه میلیاردها انسان با شیدن طعم مرگ از پوسته در نمی آمدند. اما وای بر مسافران غافل که با دست خالی می روند و هر چه تقاضای بازگشت می کنند جواب رد می شنوند.

9– مسافر بیدار کسی است که بر عهد و پیمان خویش با خدا صادقانه ایستاده و در میادین نبرد با دشمنان (نظامی، فرهنگی، سیاسی، اقتصادی ...) لحظه ای شک و تردید به خود راه نمی دهد، کسی است که دنیا را بر آخرت ترجیح نداده و تجارت پر زیان نمی کند.

اما مسافر غافل و خواب آلوده طالب زندگی مادی و زینت و شهوات دنیوی هستند که همه ی مزد خود را در همین دنیا دریافت می کند و در آخرت نصیبی جز آتش دوزخ ندارند و هر آنچه از افکار و اعمال دنیوی داشته اند پس از مرگ ضایع و باطل می شود. (من کان یرید الحیوة الدنیا و زینتها توف الیهم اعمالهم .... اولئک الذین لیس لهم فی الاخرة الا النار و حبط ما صنعوا فیها و باطل ما کانوا یعملون – هود 16 – 15).

آنهایی که از این معامله و تجارت زیانبار حمایت و مایه ی سعادت می دانند و می گویند کسانی که رابطه ای با خدا نداشته اما زندگی مادی شان تأمین است باید بفهمند که اولا همه ی دنیا و دارائی اش یک لحظه ی آخرت نمی شود ثانیا زندگی آخرت زمان خاصی ندارد و ابدی است ثالثا این انسان زنده نیازمند زندگی بهتری نسبت به دنیاست.

با تأمل در این دو آیه می پذیریم تعداد کثیری به خاطر غفلت در خسران به سر می برند آیا زندگی، با عاقبتی جهنمی مردگی نیست؟ آنهایی که برای رسیدن به دنیا از هر رانت و پارتی، از هر مکر و حیله ای، از هر خیانت و جنایتی و... بهره برده اند سرانجامی جز رسوایی دنیوی و عذاب اخروی ندارند. بنابراین راهی جز بیداری و فرار از غفلت و جهالت نداریم.

والعاقبة للمتقین