وقتی هویت تاریخی، قربانی عطش دیده‌شدن بلاگرها می‌شود

به گزارش پایگاه خبری کهگیلویه،بافت‌های تاریخی، شناسنامه زنده شهرها و روایتگر هویت، فرهنگ و سبک زندگی نسل‌هایی هستند که پیش از ما در این سرزمین زیسته‌اند. کوچه‌ها، خانه‌ها و بناهای قدیمی، تنها سازه‌هایی بر جای مانده از گذشته نیستند؛ بلکه بخشی از حافظه جمعی مردم و سرمایه‌ای ارزشمند برای معرفی تاریخ و ظرفیت‌های فرهنگی هر منطقه به شمار می‌روند.

مجموعه فاخر بافت‌ تاریخی دهدشت، تنها مجموعه‌ای از دیوارهای کهنه، کوچه‌های قدیمی و بناهای باقی‌مانده از گذشته نیستند؛ این آثار بخشی از هویت، حافظه جمعی و سرمایه فرهنگی مردمی‌اند که تاریخ خود را در آن‌ها جست‌وجو می‌کنند.با این حال، در روزگاری که فضای مجازی و رقابت برای دیده‌شدن، به یکی از دغدغه‌های برخی تولیدکنندگان محتوا تبدیل شده است، گاه شاهد رفتارهایی هستیم که نه‌تنها کمکی به معرفی این گنجینه‌های تاریخی نمی‌کند، بلکه حرمت و شأن آن‌ها را نیز زیر سؤال می‌برد.

انتشار کلیپی از رفتار نامتعارف و زننده برخی تولیدکنندگان محتوا در بافت تاریخی بلادشاپور، بار دیگر ضرورت توجه جدی به حرمت این فضاها و مقابله با هنجارشکنی در اماکن عمومی و فرهنگی را یادآوری می‌کند. آنچه در این کلیپ منتشر شده ، نه معرفی ظرفیت‌های گردشگری است، نه تولید محتوای هنری و نه اقدامی در مسیر شناساندن آثار تاریخی؛ بلکه رفتاری است که می‌تواند شأن اجتماعی، فرهنگی و تاریخی یک مکان را خدشه‌دار کند.

تأسف‌بارتر آن‌که برخی افراد برای افزایش بازدید، جذب دنبال‌کننده و دیده‌شدن در شبکه‌های اجتماعی، مرزهای اخلاقی و فرهنگی را نادیده می‌گیرند. گویی هر رفتار نامتعارف و هر محتوای جنجالی می‌تواند ابزاری برای کسب شهرت باشد؛ حتی اگر نتیجه آن، بی‌احترامی به هویت یک شهر، احساسات مردم و ارزش‌های فرهنگی جامعه باشد.

بافت تاریخی نباید قربانی عطش دیده‌شدن در فضای مجازی شود. این آثار، میراث نسل‌های گذشته‌اند و حفظ حرمت آن‌ها وظیفه‌ای عمومی است. تولید محتوای جذاب و اثرگذار در چنین فضاهایی نه‌تنها ممکن، بلکه ضروری است؛ اما این کار باید با شناخت، خلاقیت، احترام به محیط، رعایت شئونات اجتماعی و در مسیر معرفی درست تاریخ و فرهنگ منطقه انجام شود.

نهادهای متولی میراث فرهنگی، دستگاه‌های فرهنگی، مدیریت شهری و حتی فعالان فضای مجازی باید نسبت به این روند بی‌تفاوت نباشند. نبود نظارت مؤثر، نبود تابلوهای اطلاع‌رسانی و مشخص نبودن ضوابط تصویربرداری و تولید محتوا در برخی اماکن تاریخی، می‌تواند زمینه تکرار چنین رفتارهایی را فراهم کند. برخورد قانونی و بازدارنده با مواردی که حرمت اماکن تاریخی و عمومی را نقض می‌کنند، در کنار آموزش و فرهنگ‌سازی، ضرورتی انکارناپذیر است.

از سوی دیگر، بلاگرها نیز باید بدانند که داشتن دوربین و صفحه مجازی، مجوز عبور از خط قرمزهای اخلاقی و فرهنگی نیست. تأثیرگذاری واقعی در فضای مجازی با رفتارهای زننده و ساختارشکنانه به دست نمی‌آید؛ بلکه با تولید محتوای مسئولانه، معرفی ظرفیت‌های بومی، روایت تاریخ، فرهنگ، صنایع‌دستی و زیبایی‌های یک منطقه معنا پیدا می‌کند.

بافت تاریخی، لوکیشن بی‌قیدوشرط برای هر نوع نمایش و محتوایی نیست؛ حریم هویت یک شهر است. اگر امروز در برابر تبدیل این فضاها به صحنه رفتارهای خارج از عرف سکوت شود، فردا باید شاهد عادی‌شدن بی‌حرمتی به میراثی باشیم که حفظ آن وظیفه همه ماست.

حفظ حرمت بافت‌های تاریخی تنها وظیفه دستگاه‌های متولی نیست، بلکه مسئولیتی اجتماعی و فرهنگی برای همه شهروندان، فعالان رسانه‌ای و تولیدکنندگان محتواست. بلاگری و تولید محتوا زمانی ارزشمند است که در خدمت معرفی ظرفیت‌ها، تاریخ، فرهنگ و هویت یک منطقه قرار گیرد، نه آن‌که برای جذب بازدید و دنبال‌کننده، به ابزاری برای ترویج رفتارهای خارج از عرف و مخدوش‌کردن شأن اماکن تاریخی تبدیل شود.

ضروری است نهادهای مسئول با تدوین ضوابط روشن، افزایش نظارت و برخورد بازدارنده با هنجارشکنی‌ها، اجازه ندهند بافت‌های تاریخی به محل تولید محتوای ضدفرهنگی تبدیل شوند. در کنار آن، فعالان فضای مجازی نیز باید بدانند که مسئولیت اجتماعی آنان از تعداد بازدیدها و دنبال‌کنندگانشان مهم‌تر است؛ چراکه میراث تاریخی، متعلق به یک فرد یا یک صفحه مجازی نیست، بلکه امانتی از گذشته برای امروز و فردای جامعه است.

انتهای خبر/