ظهر عاشورای خندق / وقتی رزمندگان با لب تشنه، دشمن را زمین‌گیر کردند

به گزهرش پایگاه خبری کهگیلویه،شکرالله واهبی زاده، از رزمندگان حاضر در عملیات پد خندق امروز در یادواره شهدای پدخندق در دهدشت با بیان خاطراتی از آن روزهای سخت، گوشه‌هایی از ایثار و ولایتمداری رزمندگان اسلام را روایت کرد.

وی در ابتدای سخنان خود اظهار داشت: بنده در این سال‌ها برای روایتگریِ راه شهدا، هیچ‌گونه کمکی از هیچ نهاد دولتی، سپاه، ارتش، بنیاد یا هر سازمانی نگرفته‌ام و حتی یک متر زمین یا وسیله نقلیه‌ای از نظام دریافت نکرده‌ام و همه‌چیز را به روزی واگذار کرده‌ام که قرآن می‌فرماید: "یَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ"؛ روزی که نیت‌ها و آنچه درون انسان‌هاست آشکار می‌شود.

فرمانده دوران دفاع مقدس با اشاره به موقعیت جغرافیایی منطقه عملیاتی خندق، تصریح کرد: این منطقه در غرب خوزستان و در جنوب‌غربی هویزه، در فاصله پنج کیلومتری این شهر قرار دارد. جاده خندق به طول ۱۳ کیلومتر و عرض تنها ۸ متر، تنها راه خشکی در میان هورالعظیم بود که از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۷ در اختیار رزمندگان قرار داشت. ما قرار بود روی عرض هشت متر، چهره به چهره، سینه به سینه و چشم در چشم با دشمن بجنگیم؛ کاری که به‌مراتب سخت‌تر از تصور است.

این فرمانده پیشکسوت با بیان اینکه در تمام هشت سال جنگ، هیچ عملیاتی به سختی پد خندق نبود، خاطرنشان کرد: من از روز اول جنگ تا پایان آن و حتی در سوریه، هرگز روزی را به این سختی ندیدم. در این منطقه، دشمن با حمایت شرق و غرب و شش کشور دنیا، چنان آتش سنگین و کوبنده‌ای ریخت که گویی قیامت برپا شده بود، اما فرزندان این آب و خاک، حسین‌وار ایستادند و ۱۶ ساعت در سخت‌ترین شرایط مقاومت کردند.

واهبی‌زاده با تأکید بر فرمایش امام خمینی(ره) که فرمودند «نگذارید یاد و خاطرات دفاع مقدس از یادها برود»، افزود: «در کشور ما خیلی‌ها بودند و هستند که می‌خواهند این یادها را از اذهان ببرند، اما ملتی که با فرهنگ شهادت‌طلبی، ایثار، گذشت، مردانگی، ولایتمداری و خداباوری مسلح شود، هرگز شکست‌پذیر نخواهد بود.»

مدافع حرم در تشریح ابعاد عملیات بیان داشت: همزمان با حضور ما در این خط، عراق با حمایت همه‌جانبه شرق و غرب، موفق شد فاو، شلمچه و مهران را بازپس گیرد و تنها جزایر مجنون در دست ما ماند. دشمن برای این عملیات، دویست هزار نیروی نظامی را در بصره مستقر کرد و سه تیپ را برای پشتیبانی به منطقه آورد. گروهان اول ما در نوک پد، در دژی محاصره‌شده با چهار طرف آب، تنها با قایق پشتیبانی می‌شد و دو گروهان دیگر نیز روی همان جاده هشت متری مستقر بودند.

این رزمنده دوران دفاع مقدس ادامه داد: بامداد ۴ تیر ۱۳۶۷، ارتش عراق با اجرای آتش‌ای فوق‌العاده سنگین و بی‌سابقه، تمام خطوط دفاعی، سنگرها، تجمعات، زاغه‌های مهمات و ادوات ما را هدف قرار داد. آتش به‌حدی بود که زمین را می‌لرزاند و ما گمان کردیم زلزله شده است، اما گام‌های استوار عاشورایی فرزندان خمینی(ره) و حسین بن علی(ع) در دفاع از اهل‌بیت(ع)، نظام و انقلاب، هرگز نلرزید.

واهبی‌زاده با اشاره به محاصره کامل نیروها گفت: این آتش تا نزدیکی اذان صبح ادامه داشت و سپس دشمن عملیات خود را از سه محور آغاز کرد. تا ساعت ۸:۳۰ صبح، یگان‌های ما عقب‌نشینی کردند و ما در محاصره کامل قرار گرفتیم. تیپ، گردان‌ها و گروهان‌های پشتیبان، همگی محاصره شدند. دشمن نفوذ کرده و گردان‌های خود را میان ما مستقر کرد و جنگ را به نبردی تن‌به‌تن در کوچه‌ای هشت متری تبدیل کرد؛ درست مانند ظهر عاشورا.

وی با توصیف شرایط طاقت‌فرسای آن روز، اظهار داشت: مهمات رو به پایان بود، آب آشامیدنی اصلاً وجود نداشت، شب قبل شام نخورده بودیم و صبحانه هم در کار نبود. دشمن پشت سر ما را بسته و تمام راه‌ها را مسدود کرده بود. هواپیماها و هلیکوپترها در آسمان، تک‌تک نیروها را هدف می‌گرفتند و هماهنگ با این مصیبت‌ها، بمباران شیمیایی منطقه تا هویزه گسترش یافت و نیزارها به آتش کشیده شد.

این فرمانده پیشکسوت با اشاره به نگاه عاشورایی رزمندگان، خاطرنشان کرد: ما از روحانیت شیعه، داستان عاشورا، ظهر عاشورا، نحوه برخورد دشمن با اهل‌بیت(ع)، تشنگی، اسارت، گرسنگی، آوارگی و بی‌احترامی‌ها را شنیده بودیم و همه‌چیز را از منظر عاشورا می‌دیدیم، چنانکه امام(ره) فرمودند این جنگ تکرار عاشوراست. قبل از اذان ظهر، نبرد سخت‌تر شد؛ مجروحان روی زمین داغ با گرمای ۵۰ درجه و لب‌های تشنه افتاده بودند و کسی نمی‌توانست آن‌ها را پانسمان یا جابه‌جا کند. بسیاری از آن‌ها تازه‌داماد، تک‌فرزند، یا سرپرست مادر بودند و از صبح تا آن لحظه روی همان زمین داغ مانده بودند.

واهبی‌زاده با روایت خاطره‌ای تأمل‌برانگیز از آن روز، گفت: «در میان آن همه تشنگی، یک شهید ولایتی در آنجا آب داشت، اما بقیه نه. او با فاصله‌ای چند نفر را صدا زد، ولی هیچ‌کس درخواست آب نکرد. آن رزمندگان با اخلاص و محبت نسبت به امام حسین(ع) و اهل‌بیت(ع)، یکدیگر را درک می‌کردند و می‌گفتند: "اگر آب هم باشد، به یاد امام حسین(ع) و یارانش در ظهر عاشورا، نمی‌نوشیم." آن شهید نیز آب را بر زمین ریخت و با لب تشنه به شهادت رسید. برداشت ما این بود که امام حسین(ع) اگر در کربلا آب نداشت و یارانش هم تشنه بودند، ما امروز آب داریم اما به احترام ایشان نمی‌نوشیم تا با لب تشنه شهید شویم.»

وی با بیان اینکه جنازه شهدا در کربلا سه روز زیر آفتاب ماند و امروز نیز نزدیک به چهل سال است که برخی از همرزمان ما در بیابان‌های فکه، طلائیه، شلمچه و مجنون بر روی زمین داغ باقی مانده‌اند، تصریح کرد: اگر این بچه‌ها اجازه می‌دادند دشمن یک متر در محور خندق پیشروی کند، دشمن بر ما مسلط می‌شد و تا ساعت ۱۰ صبح در اهواز جشن پیروزی می‌گرفت؛ ولی این مقاومت عاشورایی فرزندان این استان و شهرستان، باعث نجات خوزستان و شکست کامل دشمن شد و او را ناچار به بازگشت به مرزهای اولیه کرد.