وصیت شهید پناهی لحضاتی پیش از آغاز عملیات/مرگ در رختخواب برای مسلمان ننگ است

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کهگیلویه، شهید سالار پناهی وصیت نامة خود را با آیه 250 سوره آل عمران که دعایی است برای طلب صبر و استقامت در راه خدا و طلب پیروزی بر کافران، آغاز می کند تا ذهن مخاطبان خود را که در حقیقت خانوادة او هستند برای اصلی ترین وصیت خود، یعنی دعوت به صبر و شکیبایی، آماده کند.

 شهید پناهی چنان که خود اشاره می کند، وصیت نامة خود را لحظاتی پیش از عملیات، یا به تعبیر خود او «حمله»نگاشته است و آنچه او مکرر بر آن تأکید می کند، داشتن، صبر و شکیبایی در شداید است.

 طلب حلالیت از اقوام، بخش پایانی وصیت شهید پناهی است.

وصیت نامه شهید سالار پناهی

بسم الله الرحمن الرحیم

 « ربنا افرغ علینا صبراً و ثبّت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرین »

 سلام بر شماها، ای پدر و مادر، برادر و خواهر، به خصوص تو ای مادر مهربانم! که شب نخوابیده ای و اینقدر برای من زحمت کشیدی و من نتوانستم جبران کنم؛ چرا که روزآن رسیده که باید به جبهه بروم و از دینم و قرآنم دفاع کنم.

مادرم، نمی شود که در خانه نشست؛ باید مردانه دوش به دوش برادران در جبهة جنگ حق علیه باطل جنگید و می دانم که تو دوست نداشتی که فرزندت در بستر مرگ در لای رختخواب بمیرد، بلکه [ دوست داشتی‌] در جنگ اسلام با کفر بمیرد و ادامه دهندة راه حسین (ع) باشد.

 اما پدر و مادر وخواهر و برادران عزیزم! امیدوارم که سلام گرم و آتشین مرا که از قلبی پاک و سرشار از مهر و محبت که از گوشه ای از سرزمین کربلای حسینی و سرزمینی که خاک آن بوی آتش وخون و سرزمینی که همیشه گرم و سوزان بوده و با خون شهیدان سیراب شده و سرزمینی که پیروان پاک حسین (ع) را می طلبد و ندای « هل من ناصر ینصرنی » حق را سر می دهد پذیرا باشید و بپذیرید.

 اما ای عزیزان من! آنچه که مهم تر از همه چیز است، صبر است و خدا صبرکنندگان را دوست می دارد و صبر در شمار معروف ترین واژه های اسلامی است و باید صبر کنید و ناراحت نشوید و در برابر شداید محکم باشید، به خصوص تو ای مادرم.

در آن هنگام که آدمی در برابر شداید و مصائب روزگار قرار می گیرد و سنگ آسیای آزمایش های زندگی او را به شدت می فشارد و می کوبد، اگر وی به لابه و بی صبری دست نزند و جزع و شیون نکند، روزنه های ارتباط او با خدا گشوده تر و آزادتر می گردد و دل و جانش به نور حضورخدا روشن و روشن تر می شود، ولی اگر ضعف ایجاد نماید و شیون و جزع نماید، همان طور که از خود بیگانه و بی خبر می شود، از خدا هم بی خبر و بیگانه می شود.

 پس توصیه ام این است که از شهادتم ناراحت مباشید، بلکه خوشحال باشید.

 مادرم! این را از ته قلب می گویم، به قرآن قسم آرزوی من این است که شهید بشوم و شماها هم خوشحال باشید به خاطرفرزندت.

همچنان قلبم می تپد برای این حمله، نه من تنها، بلکه تمام این برادران که آمادة این حمله هستند.

 دیگر با چه زبانی بگویم و چند مرتبه بگویم که ترا به قرآن برای من ناراحت نشوید؟ چرا که بهترین کار نصیبم شد.

 مگر مادر و خواهر! سرانجام انسان مرگ نیست؟ وآیا نمی میرد؟ بله، همة ماها به نوبه مرگ به ملاقاتمان می آید و خوش به حال کسی که به راه سعادت رفته. پس اگر فکر کنید، به قرآن قسم، نباید ناراحت بشوید و امیدوارم که مادرم، نزد حضرت فاطمه (س) سربلند باشی و به تو بگوید: « آفرین که تو هم فرزندت راه پسرم را پیمود. »

 وقت نیست، حمله نزدیک است، لحظه شماری می کنیم، خوشحالم، چرا که فکر می کنم اگر کشته شوم پیروزمو اگر بکشم هم پیروزم، پس دیگر چه باکی دارم؟

 در پایان، سلامم را به عموهای عزیزم که زحمت های زیادی، به خصوص علی پناهی که زحمت هایش فراموش شدنی نیست [ برسانید] و می دانم که چقدر این عموهایم خوب هستند و ما را دوست دارند.

از ایشان می خواهم که مرا حلال کنند و سلامم را به تمام اقوامم  یک به یک از کوچک تا بزرگ برسانید و بگویید: برایم طلب آمرزش کنید.

سلامم را به جابر کرائی، پسرعمة عزیزم، و محراب کرائی حتماً برسانید و انشاءالله امیدوارم که همة شماها اقوامم ادامه دهندة راه حسین (ع) باشید و مرگتان در رختخواب نباشد؛ چه خوش است در جنگ باشد و برای اسلام باشد و این دعا را همیشه [ زمزمه ] کنید و فراموش نشود:« خدایا! خدایا! تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار » انشالله.

 آمریکا نابود است.

 سالار پناهی