ایستادن به وقت طوفان؛ میراث گمنامانِ زاگرس

پایگاه خبری کهگیلویه؛در دل رشته‌کوه‌های استوار زاگرس، جایی که صلابت کوهستان با روح مردمانش در هم آمیخته، شجاعت و مردانگی نه در گفته‌ها، که در سکوت استقامتِ بی‌ادعا تجلی یافته است. این جغرافیا، بیش از آنکه منظری طبیعی باشد، کوره راهی است که در آن، گوهرِ وجودی انسان‌ها در بزنگاه‌های دشوار، صیقل می‌خورد و آنگاه که تاریخ، محکِ محکمی برای سنجشِ اصالتِ مردان است، مردمانِ این دیار با تکیه بر صبوریِ قرآنی و استقامتی الهی، چون کوه در برابر ناملایمات ایستاده و پیامِ ماندگاری تعهد و پایداری را در بلندترین قله‌ها طنین‌انداز می‌کنند.

حرکت لرهای باغیرت در دفاع از وطن موجی از واکنش‌ها در فضای رسانه‌ای و حقیقی برانگیخت.در این یادداشت "طاهر قلی‌زاده"کارشناس مباحث خانواده و اجتماع نیز به توصیف شجاعت،غیرت و دلیرمردی زاگرس‌نشنان پرداخته است.

در دل رشته‌کوه‌های استوار زاگرس، جایی که صلابت کوهستان با روح مردمانش در هم آمیخته، شجاعت و مردانگی نه در گفته‌ها، که در سکوت استقامتِ بی‌ادعا تجلی یافته است. این جغرافیا، بیش از آنکه منظری طبیعی باشد، کوره راهی است که در آن، گوهرِ وجودی انسان‌ها در بزنگاه‌های دشوار، صیقل می‌خورد و آنگاه که تاریخ، محکِ محکمی برای سنجشِ اصالتِ مردان است، مردمانِ این دیار با تکیه بر صبوریِ قرآنی و استقامتی الهی، چون کوه در برابر ناملایمات ایستاده و پیامِ ماندگاری تعهد و پایداری را در بلندترین قله‌ها طنین‌انداز می‌کنند. حرکت لرهای باغیرت در دفاع از وطن موجی از واکنش‌ها در فضای رسانه‌ای و حقیقی برانگیخت.در این یادداشت "طاهر قلی‌زاده"کارشناس مباحث خانواده و اجتماع نیز به توصیف شجاعت،غیرت و دلیرمردی زاگرس‌نشنان پرداخته است.

شجاعت و مردانگی، مفاهیمی نیستند که تنها در لابلای اوراق تاریخ و در داستان‌های حماسی یافت شوند. گاهی این ارزش‌ها در جغرافیایی که کمتر رسانه‌ای می‌شوند، در سکوت و گمنامی جاری است. رشته‌کوه‌های زاگرس، فراتر از زیبایی‌های طبیعی‌شان، مأمن کسانی هستند که به دور از هیاهوی نام و نشان، سبک زندگی‌شان سرشار از صلابت و استواری است و با همان صلابتی که کوه‌ها در برابر طوفان ایستاده‌اند، روح خویش را آب‌دیده کرده‌اند. آن‌ها در ظاهر، انسانی معمولی به نظر می‌رسند، اما در بزنگاه‌های دشوار، همان‌جایی که معیارها فرو می‌ریزند و آزمون‌های سخت آغاز می‌شود، رفتاری از خود بروز می‌دهند که تماشای آن فراتر از یک درس ساده، آیینه‌ای برای بازنگری در ارزش‌های انسانی است.

در چنین گذرگاه‌های سخت و روزگار پر تلاطم است که جوهره واقعی افراد نمایان می‌شود. مولای متقیان در کلامی حکیمانه و عمیق، معیار شناخت اصالت و ظرفیت وجودی انسان‌ها را در همین دگرگونی‌ها دانسته و می‌فرمایند: «فِي تَقَلُّبِ الْأَحْوَالِ عِلْمُ جَوَاهِرِ الرِّجَالِ»؛ یعنی در زیر و بم روزگار و در تلاطم احوال است که گوهر وجودی مردان شناخته می‌شود. این کلام، پرده از حقیقتی برمی‌دارد که تنها در موقعیت‌های آرام و بی‌دغدغه دیده نمی‌شود. بسیاری ممکن است در روزگار آسودگی، ادعای مردانگی و شجاعت کنند، اما حقیقتِ جانِ آدمی، در روزگارِ سخت، در لحظاتی که ثباتِ قدم بهای سنگینی دارد و در بزنگاه‌هایی که انتخابِ راه دشوار است، آشکار می‌شود. گمنامان کوه‌های زاگرس نیز در چنین کوره‌هایی گداخته شده‌اند و در لحظاتی که شرایط پیرامون دستخوش نبرد می‌شود، همان چیزی را از خود بروز می‌دهند که در نهادشان نهفته است: یک استقامتِ بی‌ادعا.

استقامت و صبوری، همان خصلتی است که گویی در تار و پود این جغرافیا تنیده شده است. وقتی به تاریخِ این مردمان می‌نگریم، می‌بینیم که چگونه با تکیه بر این صفت، از پسِ دشواری‌های عظیم برآمده‌اند. در منطقِ قرآنی نیز وعده‌ای روشن برای آنان که جانشان با صبوری گره خورده، وجود دارد؛ آنجا که می‌فرماید: «فَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِائَةٌ صَابِرَةٌ يَغْلِبُوا مِائَتَيْنِ وَإِنْ يَكُنْ مِنْكُمْ أَلْفٌ يَغْلِبُوا أَلْفَيْنِ بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ». این آیه نه فقط یک دستور نظامی، بلکه قاعده‌ای برای تمامی عرصه‌های زندگی است. توازنِ قوا در نگاه مادی‌گرایانه تنها با شمار نفرات و تجهیزات سنجیده می‌شود، اما در سنت الهی، عاملِ تعیین‌کننده، «تعهد و صبر» است.

مردمان این دیار در برابر سختیِ معیشت، دشواری اقلیم و ناملایماتِ زمانه، نه زبان به شکوه می‌گشایند و نه از میدانِ عمل در بزنگاه‌ها عقب‌نشینی می‌کنند. این ایستادگی، نوعی شجاعتِ خاموش است که در آن، هر فرد به مثابه‌ی یک کوه، در برابر هجمه‌ی مسائل، تکیه‌گاهی برای دیگران می‌شود. همین روحیه است که باعث می‌شود در موقعیت‌ها، تدابیری را به کار ببندند که از هزاران فریادِ بلند، اثرگذارتر باشد. در واقع، حضورِ خداوند با صابران، حقیقتی است که در عملِ آن‌ها به عینیت می‌رسد؛ چرا که هر حرکتِ خالصانه‌ی آن‌ها، گویی با تکیه بر نیرویی است که فراتر از توانِ فیزیکی است.

در نگاه به این زندگی‌های ساده، در می‌یابیم که شجاعت بیش از آنکه عملی نمایشی باشد، یک روحیه‌ی درونی است که در لحظات حساس به صورت کنشی درست متجلی می‌شود. وقتی ناملایماتِ روزگار از راه می‌رسد، برخی دچار تزلزل می‌شوند، اما آنان که گوهر وجودی‌شان با صبر صیقل یافته، به جای تماشایِ تحولات با هراس، با آن مقتدرانه مواجه می‌شوند. این نوع شجاعت، نیازی به صحنه‌آرایی ندارد، زیرا ذاتِ عملِ آنان، گویای اصالتشان است. در این دیار، شجاعت در قالبِ همیاری، در ایستادن پای قول و قرار، و در محافظت از حریمِ انسانیت و وطن حتی در تنگناها معنا پیدا می‌کند.

این‌گونه است که تکرار روزها و گذشتِ سال‌ها، در چنین بستری، به معنایِ کهنه‌گی نیست، بلکه به معنایِ عمیق‌تر شدنِ ریشه‌های این استقامت است. هر حادثه‌ای که در این جغرافیا رخ می‌دهد، فرصتی است برای صیقل خوردنِ دوباره‌ی این جواهرِ وجودی. و شاید به همین دلیل است که هرگاه به این دیار می‌اندیشیم، به یاد می‌آوریم که قدرتِ واقعی، نه در هیاهو، که در سکوتِ مردانی است که حتی در دورافتاده‌ترین نقاط، با استقامتی الهی، مفهومِ زندگی را معنا می‌بخشند. این رفتارها، پیامی فراتر از مرزهای کوهستان دارند و یادآورِ این حقیقت‌اند که در هر کجای این جهان، می‌توان با اتکا به صبوری و پایداری، در برابر بزرگ‌ترین طوفان‌ها ایستاد و نامی از خویش به یادگار گذاشت که فراتر از زمان و مکان باقی بماند.

انتهای خبر