نگاهی به سبک مدیریت میدانی فرمانداری که «از جنس همین خاک» است

پایگاه خبری کهگیلویه، یادداشت ارسالی مخاطب؛ در سرزمینی مانند کهگیلویه، مردم دیگر با شنیدن وعده‌ ها هیجان‌ زده نمی‌ شوند. حافظه جمعی این خاک، نام مدیران بسیاری را به خاطر سپرده است؛ مدیرانی که آمدند، سخن گفتند، برنامه نوشتند و رفتند اما سهم مردم از بسیاری از آن وعده‌ ها، پروژه‌ های نیمه‌ تمام، فرصت‌ های از دست‌ رفته و امید های به تعویق‌ افتاده بود. به همین دلیل، مردم کهگیلویه امروز مدیران را نه با سخنرانی روز معارفه، بلکه با رد پای حضورشان در میان مردم می‌ شناسند. اینجا اعتبار یک مدیر را نه تریبون، بلکه میدان تعیین می‌ کند.

در چنین فضایی، سید ایرج کاظمی‌ جو مسئولیت فرمانداری کهگیلویه را بر عهده گرفت؛ مدیری که پیش از آنکه فرماندار باشد، سال‌ ها در همین شهرستان زندگی، کار و مدیریت کرده بود. او کهگیلویه را از روی نقشه یا گزارش‌ های اداری نشناخته است؛ با مردم این دیار زندگی کرده، دغدغه‌ هایشان را شنیده، در حوزه فرهنگ و هنر با جامعه همراه بوده و پیش از آنکه پشت میز فرمانداری بنشیند، روایت زندگی مردم را از نزدیک لمس کرده است.

شاید به همین دلیل بود که در نخستین سخنرانی خود، کمتر از وعده ها و بیشتر از اصول مدیریتی سخن گفتند.

جمله‌ای که بیش از هر چیز در ذهن‌ ها ماند این بود:

« من آدم هیچ‌ کس نیستم و تصمیم خودم را می‌گیرم. »

در ادامه نیز تأکید کردند:

«مدیری که با رابطه بخواهد مدیر شود در مجموعه ما جای ندارد.» و در همان حال افزود که « در فضای کاری و فعالیت های اداری و اجتماعی اهل تعامل، مشورت و همدلی نیز هستیم و با سبک و سیاق مدیریت مشارکتی و خرد جمعی پیش خواهیم رفت.»

شاید راز اثرگذاری این جملات، در کنار هم قرار گرفتن آنها بود. استقلال در تصمیم‌ گیری در کنار روحیه تعامل؛ صراحت در کنار شنیدن؛ ایستادگی بر اصول در کنار احترام به خرد جمعی.

ایشان حتی اعلام کردند که اگر پایبندی به این اصول، به پایان زود هنگام مسئولیتش بینجامد، از آنها عقب‌ نشینی نخواهد کرد.

اما ارزش واقعی هر مدیر، نه در سخنان روز نخست، بلکه در رفتار روز های بعد آشکار می‌ شود.

طی ماه‌ های گذشته، تصویر غالب از سید ایرج کاظمی‌ جو، تصویر مدیری صرفا پشت میز نبوده است. حضور در روستا ها، بازدید از پروژه‌ ها، نشست با کشاورزان، دیدار با خانواده‌ ها، گفت‌ و گو با جوانان، دانشگاهیان، فعالان اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی و پیگیری مسائل از نزدیک، نشان داده است که او تلاش می‌ کند فرمانداری را از یک نهاد صرفا اداری، به نهادی مسئله‌ محور و میدانی تبدیل کند؛ اما شاید مهم‌ تر از «دیدن»، «شنیدن» باشد.

یکی از ویژگی‌ هایی که در ماه‌ های نخست مسئولیت ایشان بیش از هر چیز در نگاه مردم دیده شد، تلاش برای شنیدن صدای مردم بود. بسیاری از شهروندان سال‌ ها احساس کرده‌ اند که فاصله میان اتاق مدیران و زندگی روزمره آنان، هر روز بیشتر شده است. در چنین شرایطی، حضور یک مدیر در میان مردم، زمانی معنا پیدا می‌کند که فقط برای سخن گفتن نباشد بلکه برای شنیدن نیز باشد.

مدیریت پیش از آنکه هنر سخن گفتن باشد، هنر شنیدن است.

در دیدار های مردمی، ملاقات‌ های عمومی و بازدید های میدانی، کاظمی‌ جو بار ها نشان داده است که مسائل را تنها از پشت گزارش‌ های اداری دنبال نمی‌ کند؛ بلکه تلاش دارد روایت مردم را نیز بشنود. گاهی دغدغه یک کشاورز، گلایه یک دانش آموز یا معلم، مطالبه یک دانشجو، حرف‌ های یک کاسب یا درد دل یک مادر، واقعیتی را آشکار می‌کند که در هیچ گزارش رسمی ثبت نشده است.

همین نگاه شاید مهم‌ ترین سرمایه اجتماعی هر مدیری باشد؛ اینکه مردم احساس کنند می‌ توانند بی‌ واسطه حرف بزنند، مطالبه کنند و پاسخ بشنوند.

اعتماد عمومی محصول بخشنامه ها نیست؛ حاصل صد ها گفت‌ و گوی صمیمانه، ده‌ ها دیدار بی‌ تکلف و ساعت‌ ها شنیدن بی‌ واسطه مردم است.

در نگاه سید ایرج کاظمی‌ جو، مردم شریف کهگیلویه صرفا دریافت‌ کنندگان خدمات دولتی نیستند؛ آنان سرمایه اجتماعی این دیار و صاحبان اصلی این خاک هستند و توسعه، بدون مشارکت و بدون شنیدن صدای آنها، معنایی نخواهد داشت.

او بار ها تاکید کرده است که توسعه، محصول اتاق‌ های بسته نیست بلکه حاصل هم‌ افزایی مردم، نخبگان، رسانه‌ ها، دانشگاهیان، سرمایه‌ گذاران و مدیرانی است که مسئولیت را به فرصتی برای خدمت تبدیل می‌ کنند. از همین منظر، بر ظرفیت شرکت‌ های دانش‌بنیان، کشاورزی، سرمایه‌ گذاری، توان جوانان و نقش دانشگاه در تصمیم‌ سازی تأکید کرده و مطالبه‌ گری و نقد های مردم و صاحب نظران را نه تهدید، بلکه لازمه پیشرفت دانسته است.

در جمع دهیاران نیز جمله‌ ای بیان داشتند که کمتر از زبان یک مدیر اجرایی شنیده می‌شود؛ اینکه اگر مردم از عملکرد مدیریت محلی و مسیولین خود رضایت نداشته باشند، خود را در برابر آنان مسئول می‌ داند. این نگاه، بیش از آنکه یک شعار باشد، بیانگر درکی از مدیریت است که پاسخگویی را نه صرفا یک وظیفه اداری، بلکه یک مسئولیت اخلاقی می‌ داند.

کاظمی‌ جو در سخنان خود بار ها از یکی از موانع تاریخی توسعه کهگیلویه نیز سخن گفته است؛ اینکه نگاه‌ های سیاسی، قومی، قبیله‌ ای و جغرافیایی، سال‌ ها بخشی از ظرفیت‌ های این شهرستان را معطل گذاشته‌ اند و تا زمانی که شایسته‌ سالاری جایگزین سهم‌ خواهی نشود، توسعه پایدار شکل نخواهد گرفت.

در جلسات شورای اداری نیز بار ها مدیران را از روزمرگی بر حذر داشته و تأکید کرده است که مردم از مدیران گزارش نمی‌خواهند؛ برنامه، اجرا و نتیجه می‌ خواهند. از نگاه او، مدیر موفق کسی است که در میدان حضور داشته باشد، مسئله را بشناسد، مسئولیت بپذیرد و پاسخگو باشد.

البته هیچ فرمانداری، هر اندازه توانمند، به تنهایی قادر نیست مسائل انباشته چند دهه‌ ای کهگیلویه را حل کند.

توسعه پروژه یک شخص یا تنها یک مسئول نیست؛ حاصل همدلی و همراهی دولت، مدیران، نخبگان، رسانه‌ ها و مردم است. اما تجربه نشان داده است که هر تحول ماندگاری، پیش از آنکه در پروژه‌ های عمرانی دیده شود، در نوع نگاه مدیران آغاز می‌ شود.

امروز شاید هنوز برای قضاوت نهایی درباره کارنامه سید ایرج کاظمی‌ جو زود باشد؛ اما برای شناخت سبک مدیریتی او، نشانه‌ های روشنی وجود دارد. مدیری که کوشیده میان حرف و عمل فاصله‌ ای نباشد؛ از استقلال در تصمیم‌ گیری سخن گفته، بر شایسته‌ سالاری تأکید کرده، مدیران را به پاسخگویی فرا خوانده، حضور در میدان را بر نشستن پشت میز ترجیح داده و باور دارد که توسعه پیش از آنکه در گزارش‌ ها نوشته شود، باید در زندگی مردم احساس شود.

کهگیلویه بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارد که این شهرستان را نه سکوی پرش بلکه خانه خود بدانند؛ مدیرانی که درد مردم را بشنوند، امید را در رفتار خود نشان دهند و اعتماد را با حضور مستمر در کنار مردم بازسازی کنند.

شاید به همین دلیل است که بسیاری از مردم، سید ایرج کاظمی‌ جو را نه تنها یک فرماندار، بلکه مدیری می‌ دانند که از دل همین سرزمین برخاسته است. مدیری که می‌ داند پیش از هر تصمیمی باید دید، شنید، فهمید و سپس عمل کرد؛ و شاید همین سبک رفتار مدیریتی، معنای واقعی یک مدیر «از جنس همین خاک» باشد.

انتهای خبر